Projekty / Design

Pomnik ofiar katastrofy smoleńskiej

Architektura krajobrazu to sztuka i mając takie poczucie tego zawodu zajmujemy się również tym jej aspektem, dlatego zdecydowaliśmy się spróbować naszych sił w prestiżowym i ważnym konkursie.

Charakterystyka projektu:

  • Docelowy materiał: beton lub stal
  • Powierzchnia całkowita: 1000 m2
  • Powierzchnia utwardzona z czarnej kostki granitowej: 150 m2
  • Powierzchnia grysu ozdobnego: 850 m2
  • Infrastruktura: oświetlenie wenętrzne i zewnętrzne


zamów projekt/ usługę

 

Architektura krajobrazu jako dyscyplina zawodowa, jednocześnie będąca dziedziną sztuki, jest w Polsce bardzo mylnie kojarzona wyłącznie z projektowaniem ogrodów, czasem terenów zieleni. W rzeczywistości, na świecie, architektura krajobrazu zajmuje się przestrzenią jako taką, czasem zupełnie nie wykorzystując roślinności w swoich projektach.

Podstawowym zadaniem architekta krajobrazu jest kreowanie przestrzeni. Nadanie jej odpowiedniego przeznaczenia, charakteru adekwatnego do potrzeb danego miejsca, danej społeczności. Znalezienie kompromisu pomiędzy jej funkcją, służebnością, a estetyką. To najistotniejsze zadania również w naszym kraju, w którym lata zupełnego zaniedbania we właściwym kształtowaniu przestrzeni (przyjaznej nam jako mieszkańcom) sprzyjały powstawaniu przestrzennego chaosu. Dzisiaj jest więc przed architektami krajobrazu ogrom pracy do wykonania.

Architektura krajobrazu to z całą pewnością sztuka. Mając takie właśnie poczucie tego zawodu jako architekci krajobrazu zajmujemy się również tym aspektem. Dlatego zdecydowaliśmy się spróbować naszych sił w bardzo prestiżowym i ważnym konkursie.

Na ogłoszony przez Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku jeszcze w 2011 roku konkurs na pomnik ofiar katastrofy smoleńskiej nie mogliśmy się oficjalnie zakwalifikować jako zespół projektantów. Powodem było zbyt późne zgłoszenie, niestety po ustalonym przez organizatora terminie (zbyt późno się dowiedzieliśmy o konkursie).

Pomimo to wizja pomnika opracowana przez Jarosław Małeckiego i stworzona jako model 3D przez Emilię Sawicz została wysłana do siedziby Centrum wraz z listem skierowanym do zastępcy dyrektora ds. artystycznych, pełniącego funkcję sekretarza konkursu. Niezależnie od faktu niezakwalifikowania się do konkursu postanowiliśmy złożyć naszą interpretację upamiętnienia katastrofy i jej losy powierzyć dyrektorowi Centrum.

Konkurs został rozstrzygnięty i 30 marca tego roku ogłoszona została lista zwycięzców, na specjalnie zorganizowanej konferencji prasowej. Zwycięzcy i wyróżnionym składamy gratulacje. Nam pozostało cieszyć się faktem, iż wizja pomnika, którą tutaj prezentujemy, choć nie mogła zostać oficjalnie włączona do konkursu, znajdzie się w specjalnej publikacji – katalogu wystawy pokonkursowej, wraz z notką biograficzną autora.

Wizja pomnika to złamany po przekątnej znak polskich sił powietrznych, oparty z jednej strony na narożniku kwadratu, z drugiej zaś z narożnikiem ułamanym, przekrzywiony i zadarty jednym z narożników do góry. Jest to z jednej strony uhonorowanie wszystkich polskich osobistości państwowych, które zginęły w katastrofie, z drugiej zaś  jednoczesny hołd dla służby polskiego lotnictwa, znanego i cenionego na całym świecie. Stąd nawiązanie właśnie do znaku sił powietrznych, w którym zawarta jest również symbolika polskiego godła – orła patrzącego w górę i zbierającego się do wzbicia w powietrze. Jedno ze skrzydeł, to złamane, uniemożliwia wzniesienie się do góry, dlatego orzeł pozostaje na ziemi.

Wewnątrz pomnika, na czarnej ścianie umieszczone są tabliczki z nazwiskami wszystkich ofiar katastrofy, począwszy od (na samej górze) Lecha i Marii Kaczyńskich.

Całość ustawiona jest w centralnym punkcie kwadratu wysypanego warstwą szarego grysu. Przez środek tego obszaru biegnie jedyna czarna, asfaltowa aleja, którą przechodzi się pod pomnikiem. Aleja symbolizuje czarną wstęgę, przecinającą bezkres czasu i przestrzeni (szary grys).

***

Tak zwana szachownica lotnicza ma cztery pola, kwadraty, naprzemiennie ułożone, składające się z barw narodowych. Po raz pierwszy znak ten (sama szachownica, bez obwódek) został użyty jako godło osobiste pilota, porucznika Stefana Steca, który 15 listopada 1918 roku przyleciał ze specjalnym meldunkiem z oblężonego Lwowa, do Warszawy. Podpułkownik Lissowski – ówczesny dowódca lotnictwa – uznał, że znak ten ma wszystkie cechy oficjalnego znaku państwowego. Niedługo potem, 1 grudnia 1918 roku, Sztab Generalny Wojska Polskiego wydał rozporządzenie oznaczania tym znakiem samolotów wojskowych. W kolejnych latach wprowadzano nieznaczne modyfikacje znaku, jednak szachownica z naprzemiennie ułożonymi kwadratami w barwach narodowych obowiązuje do dziś.

Galeria

◄  wróć do projektów

ZamknijNa tej stronie internetowej wykorzystywane są pliki cookies zbierane do celów statystycznych i wykorzystywane do poprawnego działania serwisu www.
Warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies można zmienić w ustawieniach przeglądarki - niedokonanie zmian ustawień przeglądarki jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie.